W niedzielny pogodny, upalny wrÄ™cz wieczór 22 czerwca 2025r, o godzinie 19.00 odbyÅ‚ siÄ™ finaÅ‚owy koncert 60. edycji MFHW w Szczawnie-Zdroju. Podobnie, jak przed koncertem inauguracyjnym, tak i na zakoÅ„czenie byÅ‚y przemówienia, podziÄ™kowania i… niespodzianki. Na wstÄ™pnie gÅ‚os zabraÅ‚ Dyrektor artystyczny Andrzej Walus dziÄ™kujÄ…c organizatorom/współorganizatorom za udanÄ…, jubileuszowÄ… edycjÄ™ wydarzenia. GÅ‚os zabraÅ‚a również wdowa po Macieju Kieresie – Katarzyna Kieres wspominajÄ…c męża i jego zaangażowanie do ostatnich chwil Å›wiadomoÅ›ci w tworzenie festiwalu, którego nie dane mu byÅ‚o już doczekać. Z kolei przedstawiciel UrzÄ™du MarszaÅ‚kowskiego podaÅ‚ informacjÄ™ skierowanÄ… do Dyrektora Teatru Zdrojowego p. MirosÅ‚awa Kowalika, o przyznanej mu nagrodzie MarszaÅ‚ka DolnoÅ›lÄ…skiego za wybitny wkÅ‚ad w tworzenie kultury o zasiÄ™gu lokalnym, wojewódzkim i ogólnopolskim.
Na koniec gÅ‚os zabraÅ‚ Burmistrz Szczawna-Zdroju Marek Ćmikiewicz dziÄ™kujÄ…c za udany Festiwal wszystkim, którzy przyczynili siÄ™ do jego tworzenia w roku 2025.. SatysfakcjÄ… Towarzystwa MiÅ‚oÅ›ników Szczawna-Zdroju byÅ‚o docenienie wkÅ‚adu stowarzyszenia w organizacjÄ™ wydarzeÅ„ towarzyszÄ…cych w dniach Festiwalu. Pan Burmistrz podziÄ™kowaÅ‚ za to Iwonie Czech – prezes TMSZ i wyszczególniÅ‚ wszystkie inicjatywy, których inicjatorami byliÅ›my w tym roku: posadzenie „DÄ™bu Wieniawskiego”, tablica z wizerunkiem Wirtuoza na domu, w którym mieszkaÅ‚, akcja „Festiwalowe menu” w szczawieÅ„skich lokalach, akcja „Festiwalowe Szczawno-Zdrój” – dekorowanie witryn lokali i zakÅ‚adów usÅ‚ugowych, jak również publikacje z informacjami o Wieniawskim, jego pobycie w Szczawnie oraz o formach upamiÄ™tniania muzyka w naszym mieÅ›cie na przestrzeni dziesiÄ™cioleci.
Po przemówieniach zabrzmiała muzyka, ostatnia niestety w tym roku w ramach Festiwalu.
Koncert, w wykonaniu Filharmonii Sudeckiej w WaÅ‚brzychu, kierowanej przez Alexandra HumalÄ™ byÅ‚ genialny. Trudny repertuar zÅ‚ożony z kompozycji Grażyny Bacewicz, z wirtuozowskim popisem Janusza Wawrowskiego – skrzypka grajÄ…cego na Stradivariusie z 1635 roku – zrobiÅ‚ na widowni piorunujÄ…ce wrażenie – skala trudnoÅ›ci wykonania byÅ‚a zadziwiajÄ…ca! Nic dziwnego, że widownia przez dÅ‚ugi czas nie pozwoliÅ‚a pożegnać siÄ™ muzykowi ze scenÄ…, pozwolono dopiero po zagraniu na bis. Po Bacewicz przyszÅ‚a kolej na Mozarta przepiÄ™knie, harmonijnie, nastrojowo zagranego przez Å›wietny zespół z Filharmonii Sudeckiej. Brawo, brawo, brawo!
Tekst i zdjęcia: Iwona Czech, Bożena Bujak
